Jou omgee verlig my.

In die donker, soekend,
my liggaam willoos gespartel.
Niks sal my uit die gat kan kry.
Geen lig sal hierdie donkerte ophelder.
Op verloor se vlakte is die reën koud.
Met my hande in my hare, moedverloor,
word ek bewus van iets.
‘n Warm hand teen my wang.
Iemand gee tog om oor my.
Iemand stel tog belang.
My wese stry tog teen jou.
Niemand gee tog om vir my,
waarom sal jy jou tyd mors met my.
Ek hoor jou lag die volgende dag.
Ek hoop jy sal my weer kom opsoek.
Dalk sal jy my tog kan red.
En wanneer die son my weer kom wakker maak,
is my verbasing groot.
Jou arms is steeds om my gevou.
Die lig wat in jou skitter laat my weer glo.
Vir nou sal ek jou hitte deur my are laat vloei.
En dalk, more vir nog ‘n grappie lag.

Posted in Gedigte.

Leave a Reply