Dis wanneer ek na jou verlang

Wanneer die maan se silwer strepe die golfies laat oopbars,

en die skuim deur die wind verwaai word:

dis wanneer ek na jou verlang.

Wanneer die blare al tuimelend tot op die klam grond sweef,

dis wanneer ek jou arms om my mis.

Dis wanneer die donderwolke op die horison dreun,

wat ek weer onthou hoe jou stem teen my oortromme weergalm.

Dis op ‘n warm aand soos vanaand;

wat ek weer jou lag bo die branders hoor weerklink.

My gedig ontbreek met die regte woorde,

en selfs die leestekens is nie genoeg om my verlange te beskryf.

Dalk sal jy ook so voel.

En net miskien sal jy my gevoel verstaan.

Vir nou sal ek maar hier eenkant staan:

dalk nog eendag my weg weer na jou toe baan.

Posted in Gedigte.

Leave a Reply