Die Pasaangeër

DIE PASAANGEëR

Geskryf deur : AMANDA BOUCHER

Iewers gaan die gewone gewoel van die stad ongesteurd aan. Die ambulaans se serene loeei iewers in die straat verby. Danie gee ‘n kug. “Verdeksels !” Die kreun kom half gesmoord van hom. “ Die derde keer. Nog steeds leef ek.” Jane se sagte stem help nie veel nie “Hi…” sê sy haar eie koel self. Geskok roep Danie uit “Verdomp. Wat soek jy hier ?” Jane gaan ongesteurd voort “Hoe voel jy nou ?” Ongeërgd snou hy haar toe “Wat gee jy om ?” Jane se stem is nog sag toe sy antwoord “Meer as wat jy kan besef.” Sy stem is skor wanneer hy vra “Vir wat ?” Jane skud die kussings reg agter sy rug. Sy het haarself male sonder tal al self die vraag afgevra. Maar haar koel oë laat niks blyk wanneer sy met ‘n teenvraag antwoord, asof sy nie sy vraag gehoor het nie “Is dit beter so?” Danie skud ongeërgd sy skouers wanneer hy antwoord “Los my tog net uit. Kan ‘n mens nou nie eens in vrede vrek nie ?” Jane gee ‘n snork van minagting “In vrede vra jy my ? Wat beteken vrede vir jou ?” danie se stem is naby histerie wanneer hy agter haar aan herhaal “Vrede….” Dan sê hy dit sagter, meer vir homself. Jane kom sit langs hom op sy beskeie bed. Haar stem is nou liefdevol wanneer sy vra: “Kan ek jou my weergawe daarvan gee ?” Danie skuif geiëriteerd rond op sy bed wanneer hy antwoord “Net soos die vorige kere gaan jy my tog nie uitlos nie. Sê maar jou sê.” Hoewel sy baie ernstig is kan sy nie die glimlag van haar lippe af hou nie. “Vrede is om vrede met God te hê.” Die sarksme in Danie se antwoord sny soos ‘n mes deur Jane. “Vrede met God. Ek het vrede met God. Ek het vrede met wat Hy doen of nie doen nie.” Nog ‘n ambulaans snel in die straat verby. “Dis noagal jammer weet jy ?” Danie is steeds spottend wanneer hy antwoord “En ek dag jy wil hê ek moet vrede hê ?”
Jane is nou meer ernstig wanneer sy hom vol in die oë kyk “Dis jammer dat mense nie die erns van die lewe besef nie.” Danie kyk haar sarkasties aan “Dan glo jy seker nog in Kersvader nê ?” Seker van haar saak kyk sy hom nog steeds vierkantig in die oë “Ek glo in die Hemelse Vader” Danie kan skaars die ergerlikheid uit sy stem hou “Gaan jy nooit end kry daarmee nie ?” Jane dink ‘n oomblik na “Jy weet laas keer het ek gedink ek gaan.”
“En wat het jou van plan laat verander ?”
“Ek weet self nie.”
Die stilte word verbreek deur ‘n Grandfathersklok wat stadig sy twaalf slae slaan. Nie een van hulle het besef hoe laat dit al is nie. “Hi Senderela jy beter huistoe gaan. Jou koets gaan verander.” Sy spotlag volg haar tot diep in in nanag.

Danie kan nie besluit of dit hy is wat nou sit en snik en of dit maar net die terugflitse van jare gelede is wat maar net so duidelik tot hom spreuk nie. Hy onthou nog, die male sonder tal, se alewige gesanik van sy pa. Hy onthou nog so goed hoe hy as jong seun stortend sou sê : “Moenie asseblief, moenie !”
Dan sou dy pa se harde stem helder opklik : “Moenie wie nie ?” “Vader”
“Harder ek hoor jou nie” Sou sy pa dan dreigend sê.
“Vader”
“Vader wat ?”
“Moet my asseblief nie slaan nie Vader.”
“Ek sal jou moet straf.”
“Los my ! Los my !” die paniek is hoorbaar in die bang stem. Jane se stem is paaiend wanneer sy hom troos, onbewus waardeur die man hier in haar arms gaan “ Sjjj. Toe maar. SSSjjj.”
Die klok slaan weer stadig sy twaalf slae, asof dit op sy manier ‘n einde van nog ‘n episode wil aankondig.

Terwyl Danie ‘n onverskillige snuif gee, asof hy daarmee ‘n einde wil maak aan alles wat hom pla vra hy “Waar is my zol ?”
“Ek het dit weggegooi.”
“Vir wat ?”
“Jy het dit nie meer nodig nie.”
“Wat weet jy ?”
“Dat ek jou gaan help.”
“Vir wat vroumens ?”
“Liefde “
“Liefde ?!”
“Dit wat Jesus vir jou voel. Liefde.”
“Ek sal jou vertel wat ek van liefde verstaan.”
“Jesus se liefde is onselfsugtig.”
“My ma s’n was ook. Maar dit het haar nie gehelp nie.”
“Jesus het gesterf vir jou.”
“My vader ook.”
“Hy wil jou help.”
“Hy wou nie.”
“Luister jy wat ek sê ?”
Danie praat meer met homself wanneer hy sê: “Hel as ek net iets kon doen” Jane beskou dit as ‘n goeie geleentheid : “Vertel my daarvan” “Ek kan dit nog steeds nie verstaan nie.”
“Wat kan jy nie verstaan nie ?”
Skielik hoor hy weer sy pa se stem: “Dis eenvoudig.”
“Ek verstaan nie waarom jy haar geslaan het nie. Sy wou …” “Sy het dit verdien.”
“Waarom ?”
“Sy was nie lief vir my nie.”
“Damit. Dis juis uit liefde vir pa dat sy gebid het.”
“Wat ?! Uit liefde ? Dat ek moet vrek !?”
“Dit was ….”
“Sy was moeg vir my. Sy wou my dood hê.”
“Dis nie waar nie. Sy… Pa was baie siek. Dit sou die beste wees.” Hy onthou nog so goed. Hy het opgekyk na die Grandfathersclock. Stadig het dit twaalf ure sorgvuldig afgetel…
kong….kong….kong….kong….kong….kong…..kong….kong….kong….kong….kong….kong…. Die stilte daarna was vir ewig.

Iewers in die nag sterf nog ‘n onbekende persoon aan die knal van ‘n skoot. Nog ‘n kind word aan die hand van ‘n bekende gemolesteur. Nog ‘n voertuig kry ‘n nuwe eienaar sonder die wettige eienaar se toestemming. Nog…nog…nog…
Maar hier is dit anders. Danie se opgewonde stem klink helder op : “Ek is bly jy is hier.” Verbaas sê Jane : “Ek is bly om dit te hoor.” “En jy ?”
“Ek is altyd bly om hier te wees.”
“Waarom ?”
“Waarom ? Ek weet nie.”
“Waarom is jy hier ? Waarom het jy nie al moed opgegee nie.” “‘n Mens trap nie op iemand wat lê nie.”
“Jy’s die enigste een wat nog ooit omgegee het.”
“Dit kan tog nie waar wees nie.”
“Okay. Behalwe my ma natuurlik.”
“Vertel my van haar.”
“Sy het oorgeloop van blydskap.”
“Dit moes wonderlik wees.”
“Dit was lank terug.”
“Wat het dan verander.”
“Alles…tog ook niks.”
“Wil jy daaroor praat ?”
“Nie vandag nie.”
“Dis goed so.”
“Jy’s…nes sy….”
“Ek het gedink Pizza sal lekker wees.”
“Pizza…. Ek het dit lanklaas geëet”
“Dis waarvan ek leef.”
“Werk jy nie ?”
“O ja, ek werk vir my Vader. “
“Watse werk ?”
“Die heerlikste werk ooit.”
“En die betaling.”
“Bevredegend.”
“Sê my Jane … eerlik. Waarom is jy hier ?”
“Eerlik ?”
“Ja… Het my ma jou gestuur.”
“Nee…maar my Vader het.
“Wie is jou vader ? Ken ek hom ?”
“As jy soos jou ma is sal jy Hom ken.”
“Jy praat baie dubbelsinnig. Dit frustreër my.”
“Jammer Dis nie wat ek bedoel nie.”
“Nee dis ek wat moet jammer sê.”
“‘n Mens sê nie jammer as jy eerlik is nie.”
“Jy het my nog nie van jou vader vertel nie.”
“Ek sal jou graag van Hom vertel.”
“My pa se naam was Frik.
“Jy praat in verledetyd.”
“Ja hy’s al dood.”
“Jy weet, jy het nog ‘n Vader..”
“Snaaks.. Dit was my ma se woorde ook…daardie dag.”
“En Hy is my Vader ook..”
“Dan praat jy van die Here..”
“Dis waar. Het jy Hom toe aangeneem as jou Vader…. daardie dag ?” “Eerlik ?”
“Ek sal dit waardeer.”
“Ek … weet nie….hoe nie..”
“Mag ek jou leer ?”
“Ek verstaan nie ?”
“‘n Mens verstaan selde die werke van die Heer.”
“Selfs jy ?”
“Elke dag amper.”
“Is jy ‘n mens of ‘n Engel ?’
“Ek ? Ek is ‘n Pasaangeër.”
“‘n Pasaangeër ?’
“ jy weet …iemand wat op die agtergrond bly en help om mylpale te bereik..” “En wat is my mylpaal ?”
“Dis nie vir my om te weet nie. Maar my blydskap sal groot wees daardie dag.” “Hoe gee mens jou lewe vir die Heer ?”
“Daar is nie ‘n vaste patroon of ‘n wenresep nie. Elke mens verskil.” “Sal jy my help ?”
“So ver moontlik ja, maar onthou die besluit bly by jou.”
“Saam met jou sal dit maklik wees.”
“En sonder my… sal jy kan aangaan ?”
“Ek weet nie … wil jy my dan nie klaar help nie ? Wil jy dan weggaan ?” Jane arsel ‘n oomblik voor sy antwoord “Ek sê net. Mense is verganklik en ons liggame gaan dood.”
“As jy so praat maak jy my bang.”
“Vertroue”
“Vertroue ? Waarop moet ek vertrou as ek nie eens op jou kan vertrou nie ?” “Moet op mense nie vertrou nie. Ek is ‘n mens. Vertrou op God.” “Hoe ?”
“Het jy geglo aan Kersvader en die tandemuis ?”
“Wattter kind het nie ?”
“Die sleutelwoord.. Kind.”
“Ek is nie meer ‘n kind nie.”
“Dit weet ek maar soos ‘n kind in sy pa glo so moet jy in die Here glo.” “Dis maklik as jy klein is. ‘n Mens weet dan niks van die wêreld se dinge nie.” “Dit weet die Here. Daarom dat Hy Sy Heilige Gees vir ons gegee het.” “Jy praat oor dinge waarvan ek niks verstaan nie.”
“Het jy van Kersvader en die tandemuis iets verstaan ?”
“Dit was nie nodig nie. Ek was ‘n kind. Onskuldig.”
“Ja, onskuldig soos ‘n kind. Dis hoe ons ook is.”

Stadig tel die Grandfathersclock sy twaalf slae aan. Danie se gedagtes word weer terug gevoer na daardie finale dag. Die dag wat hy, die man wat hy leer haat het, vir altyd weg gebêre is. En tog…dit hom, wat Danie, nie beter of veiliger laat voel nie. In teen deel….die sagte trompet musiek van Amazing Grace het op die agtergrond gespeel terwyl hy en sy ma gesels het. Sy was toe darm nog daar. Sy het hom, wat Danie is vergewe, maar self kon hy dit nie reg kry nie. Self kon hy homself nie vergewe nie.
Danie se stem was skaars hoorbaar toe hy vir sy ma sê: “Daar was so baie dinge wat ek pa wou sê”
En Lettie het haar arm beskermend om hom gesit. “Bid dit vir die Here my kind. Hy sal jou help heel word.”
“Maar ma ek soek antwoorde by hom.”
“Ek weet my kind. Maar die Here bring vertroosting.”
“Hoe kry ma dit reg ?”
“Die Here het my nog altyd gedra waarom sal Hy my nou laat val ?” “Ek wens ek kon soos ma wees.”
“Dantjie my kind wees dan so.”
“Hoe ma ? Hoe doen mens dit.”
“Die Here alleen kan mens die krag daartoe gee.”
“Ek dink nie ek sal dit kan reg kry nie.”
“As jy dit alleen probeer sal jy vaal maar as jy Jesus aanneem my kind sal jy dit regkry. Want die Here sal jou nooit verlaat.”
“Nie eens as ek afdwaal nie ?”
“Dan my kind stuur Hy vir jou hulp.”
“Hoe sal ek weet ma ?”
“Kom bly by my.. Dan sal ek jou leer.”
“Ek sal daaroor dink.”

Jane skud die kussings reg agter Danie se rug. Sy tel die glas op en bied vir hom water aan. Die aanraking van sy vingers stuur ‘n aangename rilling deur haar. Dis Danie wat eerste die stilte breek wanneer hy dankbaar s Die aanraking van sy vingers stuur ‘n aangename rilling deur haar. Dis Danie wat eerste die stilte breek wanneer hy dankbaar sê: “Jy’s te geduldig met my.. Waar leer jy dit ?” Haar oë ontwyk hom syne wanneer sy afgetrokke antwoord : “Dis maar ‘n natuurlik instink.”
“Gaan jy nie weer een of ander teksvers optower of so iets nie ?” “Ek kon seker.”
“En waarom het jy nie ?”
“Jy weet ek bly ‘n mens.”
“Natuurlik ‘n mooi een daarby.”
“Ag kom nou, moenie laf wees nie.”
Danie se stem is baie sag, amper ‘n fluister wanneer hy sê: “Maar ek is nie..” Die oomblik is amper te veel vir Jane wanneer sy hom net so sag antwoord: “Jy laat my nou bloos.”
“Ek is seker nie die eerste man wat dit vir jou sê nie.”
“Dis so, maar dis ander..”
“Hoekom ?”
“Ek weet nie, miskien omdat jy dit vir my sê.”
“Jou hande …”
“Wat daarvan… Ag kyk, nou het ek die medesyne laat val.”
“Ek het dit in elk geval nie meer nodig nie.”
“Hoe weet jy ?”
“Omdat ek dit net drink en verduur om jou te sien.”
“Spot jy met my ?”
“Glad nie. Trou met my “
Die ambulaans wat verby ry doof haar antwoord uit…sy draai vinnig om en stap uit.
Danie, wat nog steeds op ‘n antwoord wag roep agterna “Waar gaan jy nou heen ?” Haar stem kom van ide gang af “Ek gaan ‘n lap kry om hier skoon te maak.” “Los dit. Gee my jou antwoord …. Verdeksels”
Maar al antwoord wat hy kry is die kraan wat in die badkamer oop gedraai word.

Danie onthou weer wat ‘n paar maande na die befragnis gebeur het. Danie sit in die niet en inkyk : “Waarom gebeur dit ?”
Lettie kyk bekommerd na haar seun : “Wat ? Waarom gebeur wat ?” “Waarom kom pla hy my ?”
“Wie Daantjie ?”
“Pa, waarom kom spook hy by my.”
“Dis natuurlik, jy sal mos nog aan hom dink. Hy was darem jou pa.” “Watse pa ? Een wat ons altyd moes sleg sê.”
“Jy moenie so praat van jou pa nie.”
“Hoe kan ma nog vir hom opkom. Kyk wat het hy aan ma gedoen.” “Daantjie, wanneer mens lief is vir iemand dan vergeef jy hom alles.” “Self mishandeling ?”
“Hy was nie altyd so nie. Onthou dit.”
“Wat het hom so gemaak ?”
“Verbittering.”
“Waarteen ?”
“Teenoor die Here.”
“Waarom ? Wat het dan gebeur ?”
“Jou pa was ‘n gewone mens. Hy het gereeld kerk toe gegaan.” “Maar …. ?”
“Maar hy het een belangrike deel van Christenskap gekort.”
“Hy het mos op die kerkraad ook gedien ?”
“Dit is so. Jy kan ‘n dominee ook wees, maar as jy nie Cristus in jou lewe aanvaar as jou saligmaker nie help al die dinge jou niks.” “Jou saligmaker ?”
“Ja my seun. Met ander woorde dat Hy aan die kruis gesterf het vir jou sonde dat jy vrygekoop is en dat God jou jou sonde vergewe.” “Maar wat as ‘n mens baie sonde het en groot sonde gedoen het ?” “Wat is groot of klein sonde ? Alle sonde is dieselfde en alle mense doen sonde dit is in ons natuur. Daarom het God Sy Seun gestuur.” Hy onthou nog hoe die Grandfathersclock sy twaalf slae af getel het. Asof hy alles beaam wat sy ma gesê het. Asof hy ‘n stil getuie wil wees van hierdie belangrike inlgting wat aan hom meegedeel is.

Danie kyk na stander op die tafel met die ghoens wat hy so graag laat tik. Dit herrinner hom net weer daaraan hoe vinnig die tyd verby gaan. Half ingedagte sê hy dit hardop; “Die tyd gaan so vinnig verby.”
Jane kan nie anders as om daarop te antwoord nie: “Dis waarom ‘n mens elke oomblik daarvan moet geniet.”
“Nou mag ‘n mens…as jy eers Jesus aangeneem het ? Ek bedoel ..” “Daar is niks wat die Here eerder wil hê ons moet wees nie.” “Maar hoe doen ‘n mens dit sonder om oneerbiedig te wees.”
“Toe jy ‘n kind was, het jy jouself geniet, lekker gelag net geleef ?” “Ja, maar dit was anders.”
“Wat was anders ?”
“Wel ek het nie probleme gehad nie.”
“Waarvoor is jy die bangste ?” Jane probeer van uit ‘n ander hoek. “Wat bedoel jy ?”
“Watse gedagte maak jou die bangste ?”
“Miskien die dood.”
“Waarom ?”
“Omdat ek onseker is ? Ek weet ook nie.”
“Waaroor is jy onseker ?”
“Ek weet nie …. miskien oor die onbekende.”
“Wil jy dit bekend hê ? Wil jy weet wat na die dood gebeur ?” “Ek weet nie. Jy praat diep dinge. Goed wat my bang maak.” “Weet jy dis eintlik ‘n blyeboodskap wat ek jou bring.”
“Hoe kan mens bly wees wanneer iemand dood gaan. Dis so teenstrydig.” “Hoekom sê jy dis teenstrydig. Hoe kan jy hartseer wees as nog iemand huis toe gaan. Na ‘n Plek van Ewige Rus en Vrede ?”
“Wat is Eweige Rus en Vrede ? Hoe omskryf mens dit ?”
“Kan jy jou indink hoe dit moet wees om nooit ooit weer bang te wees nie ? Om nooit ooit weer na iets te verlang nie ?”
“Ek verlang na my ma. Die tye wat ons saam gehad het. Maar jy maak dit makliker.”
“Kan jy jou indink hoe dit moet wees om nooit weer onseker te wees nie ?” “Onseker ?..” Danie dink ‘n oomblik na “On-seker . So klein woordjie.” “En tog is dit hel. ‘n Hel wat ons vir onsself gemaak het.” “Jy laat dit so maklik klink.”
“Weet jy ? God maak dit vir ons maklik. Die mens maak dit vir homself moeilik.”
“Maar is dit nie die maklikste uitweg om self jou probleme te dra nie, om self ‘n antwoord te probeer uit redeneer nie. ?”
“Dis so ironies. “
“Wat ?”
“Vra ‘n kind ‘n moeilike vraag en hy kom met die eenvoudigste werkende antwoord. Vra ‘n sakeman dieselfde vraag dan wil hy met ingewikelde ompaaie dit logies probeer ontleed.”
“Weet jy wat val my op ?”
“Vertel my ?”
“‘n Kind is baie bevoorreg.”
“Vertel verder..” Jane wil Danie graag aanspoor.
“Wel, alles wat my ma en jy my van die Here vertel gaan terug na ‘n kind…” “Die Here self het as ‘n Kind na ons gekom om ons te red. Hoewel Hy almagtig is en alles met die klap van Sy vinger of net Sy Stem kan verander kom Hy as ‘n kind om ons te red.”

Danie sidder wanneer hy terug dink aan daardie dag:
Danie kyk om hom rond. Die liedjie van Ricky Martens She Bang speel oorverdowend in die bedompige plek. Skielik word die plek te klein. Hy moet hier uit. Sy gedagtes is deur mekaar. “Wat soek ek hier?” Maar voor hy kan omdraai staan Chris agter hom ; “Hi ek is bly jy kon kom.” Danie verwens homself dat hy wel daar is hy mompel by homself “Wel ek is nie.” Chris kom staan nader en nooi hom in : “Kom”
Danie sukkel om te hoor met die musiek wat nog net so hard is : “Wat ?” Chris sit eers die musiek sagter voor hy aangaan : “Sorry ma’ hie speel die music partymaal hard.”
In ‘n poging om sy verkeerde stap reg te stel troos hy homself : “Ek sal nie lank bly nie.”
“Wat drink jy ?”
“Coke dankie”
“Ek vra nie wat jy snuif nie” Chris se lag sny deur Danie “Net ‘n joke. Listen wat drink jy saam jou coke ?”
Danie besef net weer hy het ‘n groot fout gemaak om weer hierheen te kom; “Ek sal dit skoon neem dankie.”
Chris kan homself nie keer wanneer hy vra : “Is dit nou die coke of die dop ?” Vererg antwoord Danie : “Luister ek hoort nie hier nie. Ek gaan liewer weer.” Chris sis deur sy tande wanneer hy sê: “Lissen jou old lady is nie goed virrie emidge.”
Danie draai om om te loop : “Los liewer my ma hier uit, sien jou weer.” Chris grynslag vir Danie : “Drink net eers hierrie coke. Jy sal moet relax as jy hie kom. Jy’s te styf.”
“En jy is die soort teen wie my ma my probeer beskerm.”
Chris gee ‘n triomfantlike lag wanneer hy sê: “Dan moet jy oppas virrie coke” “Ek het darm gesien jy gooi dit voor my in. Dit was lekker dankie.” Terwyl hy die glas op die tafel neersit hoor hy Crhis sê: “So naief. Jou arme stomme drommel.”
Danie vat aan die koller van sy hemp : “Verbeel ek my of is dit warm hier binne ?”
“Dis hot my darling. Trek uit as jy wil.”
Danie is skielik deurmekaar. Hy stammel oor sy woorde : “Verbeel ek my of draai die vertrek ?”
“Rondomtalie wielie walie”
“Tjoef tjaf af…Af ?” Dit soos ‘n kreet wanneer danie weer sê ; “Af !” Ewe sarksties vra Chris “Waarom sou jou old lady jou nou teen my waarsku ?” Chris draai die radio harder wanneer hy hoor Sex Bom van Tom Jones speel op die radio.

Jane kyk opgewonde na Danie wanneer sy die kamer binnestap. Sy kan nie anders as om op te merk dat Danie vandag beter lyk as in ‘n baie lang tyd. “Jy lyk goed vandag.”
“Dankie, dis danksy jou.”
“Ek, ag nee, ek doen mos niks.”
In gedagte vra Danie skielik “Hoelank ?”
Jane verstaan nie wat Danie bedoel nie “Hoelank wat ?”
“Hoelank is dit wat jy nou al met my opgeskeep sit ?”
“Sover ek weet, nie eens ‘n sekonde nie.”
“Jy weet wat ek bedoel.”
“Dis presies wat ek ook bedoel. Ek was nog nooit opgeskeep met jou nie.” “Dit was sekerlik nie elke oomblik lekker met my in jou geselskap nie. Jy het seker ander vriende, hope van hulle.”
“Ek moet sê dit was nie altyd ewe maklik nie. Maar …”
“Laat staan jou soet stories en sê liewer dat ek ‘n ondraaglike las is.” “Wat het gebeur sedert ek laas hier uit is ? Wie het jou kom ontstel ?” “Wat weet jy van onstel af miss angel ? Wat …”
Jane praat sagter meer met haarself : “Wat makeer jou ?”
Danie vaar sommer weer op haar uit : “Wat makeer jou ? Is wat ek vra.” Maar Jane laat haar nie so vinnig van stryk bring nie ; “Wat makeer ons albei is waaroor ek skielik wonder.”
Die stilte kom lê styf tussen die twee van hulle. Elk met hul eie gedagtes. Danie is eerste om die stilte te verbreek as hy boetvaardig na Jane draai. “Jammer dit was ongevraagd van my.”
“Dis innie haak.”
Dan praat Danie weer ingedagte “2 jaar”
Jane nog onder die indruk dat hy self sy vraag van vroeër beantwoord “Eintlik net ‘n jaar.”
Dan sê Danie ; “2 Jaar wat my pa dood is bedoel ek.”
“Ek weet, ek was daar. Maar dis nou ‘n jaar lank wat ek jou help.” “Was jy dan daar ? Het jy gesien wat gebeur het ?”
“Meer nog …..”
“Jy bedoel ….”
“Ja dit .. was ..ek.”
“Maar jy kon dan net sowel my suster gewees het.”
“Ek weet.”
“Nou verstaan ek waarom jy jou oor my bekommer.”
“Nee. Jy verstaan dit verkeerd.”
“Hoekoms anders ?”
“In die begin. Heel in die begin was dit toe gaan ek weg.”
“Was jy die een wat die eerste keer die ambulans laat kom het ?” “Ja.”
“Oor jy my jammer gekry het ?”
“Nee.”
“Hoekom dan ?”
“Omdat ek jou ma jammer gekry het.”
“Daaraan moes jy gedink het voor jy …My pa was soveel ouer. Hoe kon jy ?” “Hy’t by my pa kom hulp soek. Finansieële steun..”
“Ja, ek onthou daar was ‘n storie van geld betrokke..”
“In elk geval. Hy’t met my geglimlag.”
“Hy kon dit goed doen in sy jonger jare.”
“Ek was op ‘n onseker ouderdom. Vulnerable”
“Toe val jy sommer vir die ou toppie ?”
“Sal jy my kan vergewe ?”
“Jy sal my eers moet leer hoe mens dit doen Meisiemens.”
“Ek was reeds, net ‘n maand daarna, by jou ma.”
“En sy ? Kon sy jou vergewe ?”
“Jou ma is ‘n merkwaardige vrou.”
“Sy is nê. Net soos jy.”
“Het jy my dan ook vergewe ?”
“Antwoord eers my vraag.”
“Watter een ?”
“Waarom jy al die moeite vir my doen ?”
“Terwyl ek by jou ma was het sy iets gesê wat my tot inkeer gebring het. Tot selfondersoek.”
“Dit klink soos my ma. Nooit het sy ‘n lelike woord gepraat nie, maar sy kon jou altyd laat dink. Hard en diep.”
“Liefde vergeef alles en omdat God se liefde in my is kan ek jou vergewe. Dit was haar woorde aan my.”
“Dis woorde wat ek nooit kon verstaan nie. Tot nou.”
“Ek het na die predikant gegaan om hulp te vra.”
“Dit sê nog nie hoekom jy my help nie..”
“Na ‘n lang proses van selfondersoek en self vergifnes het ek terug gekom.” “Om my te kom bejammer ?”
“Nee, ek wou jou vergifnes ook hê.”
“Wat het jy verwag om te kry ?”
“Ek weet nie, maar ek was anders daarna. Ek kon jou help toe jy dit nodig gehad het. Ek het daar aan gekom net na jou ma se …Na jou uitbarsting.”
“Miskien moet jy liewer nou gaan. Ek wil nie nou oor daardie dag praat nie. Asseblief …”
“Maar ek wil. Ek wil jou alles vertel..”
“Ek wil nie hoor nie. Gaan net. Moenie dat ek op jou skree nie. Asseblief.” “Goed. Ek sal gaan. Sien jou later.”
“Ek glo nie.”
Danie kyk verstreerd op na die Grandfathersclock wat alweer sy twaalf
slae gee. Ghong…ghong….ghong…ghong…ghong….ghong…ghong….ghong….ghong….ghong….ghong….ghong Asof die klok iets weet wat hy nie weet. Asof die klok nie saam met sy gedagtes stem nie.

Jane kyk op wanneer sy ‘n beweging by Danie se bed hoor. Besorgd kom sy nader. Haar aanraking is sag.
“Hoe voel jy nou ?”
Danie maak sy oë flou oop ; “Ek kan dit nie verstaan nie ?”
“Wat kan jy nie verstaan nie ?”
“Jy. Wat wil jy van my hê ? Waarom is jy al weer hier.”
“Moet jou nie daaroor kwel nie, ek wil net help.”
“Waarom ? Kan jy dan nie verstaan dat ek wil vrek nie. Kan jy nie verstaan dat ek dit alles wil eindig nie ?”
“Jy kan juis nou oor begin.”
“Oor begin ? Jy grap seker.”
“Tog nie.”
“Na alles sal ek tog net brand in die hel. Wie gee in elk geval om.” “Die Here gee om. Hy’s lief vir jou en Hy wag vir jou.”
“Moet tog seblief net nie weer met daai kaf by my kom nie . Waar was Hy toe dit alles begin het ?”
“Sy tyd is nie ons tyd nie.”
“Watse verskil sal dit tog maak ?”
“Die verskil lê tussen ewige lewe en ewige dood.”
“Ag kom nou, as jy dood is is jy dood.”
“Tog nie. Dis net jou liggaam wat sterf.”
“Hoekom help jy my ?”
“Is dit so moeilik om te sien dat ek jou lief het ?”
“Waarom ?”
“Waarom kry mense mekaar lief ?”
“Ek is bang vir die liefde.”
“Waarom ?”
“Ek weet nie. Miskien omdat so baie mense seerkry.”
“Dis as gevolg van die mens se sondige natuur.”
“Ek wil jou nie seer maak nie.”
“Jy hoef nie.”
“Maar kyk na my ma-hulle.”
“Kyk na hulle en leer van hulle.”
“Sê nou ek …”
“As jy Jesus eers werklik in jou lewe aanneem en vir Hom lewe sal Hy jou help.” “Ek het reeds ‘n vrou baie na aan my benadeel.”
“Jou ma ?”
“Ja.”
“Dit was nie jou skuld nie.”
“Ek sweer ek wou dit nie doen nie.”
“Ek glo jou.”
“Dit het so reg gevoel op daai stadium.”
“Dit was nie jou skuld nie dit was Chris.”
“My ma het my gewaarsku. Gesê ek moenie gaan nie.”
“Chris is gewentloos.”
“Dit was een glasie coke. Die rewolwer. Hoe moes ek weet.” “Was jy al by jou ma ? Het jy al dit vir haar gesê ?”
“Nee.”
“Hoekom nie.”
“Ek is bang.”
“Waarvoor ?”
“Verwyt, pyn ek weet nie.”
“Sal jy gaan as ek saam gaan ?”
“Sal jy saamkom ?”
“As jy wil.”

Die oomblik toe Danie die deur oop maak sien hy sy ma op die stoel sit. Dit lyk of sy slaap. Hy huiwer ‘n oomblik, meskien moet hy liewer gaan. Jane druk hom vorentoe. Hy struikel amper oor sy eie voete.
“Daantjie ?!” haar stem klink so liefdevol. Asof niks gebeur het. Asof hy netnou hier uitgestap het.
“Ma ?!” Danie se stem klink of dit wil breek. Die oomblik is te groot. Lettie hou haar arms uit “Ek het geweet jy sal kom.” Danie kan nie net net tussen die trane uit kry “Ek …. Jammer… Ek wou nie ek sweer.”
Lettie hou hom styf teen haar vas. Die woorde is skaars hoorbaar wanneer sy fluister “Ek weet dit was ook nie jy nie.” Danie kyk verward op in haar oë. Sy oë soek antwoorde, stadig kry hy uit “Ek…verstaan nie.”
Lettie kry hom so jammer, al die jare moes hy met die self verwyt loop vir iets wat hy nie gedoen het nie. “Dit was nie jy wat die sneller getrek het nie.”
“Maar die wapen was in my hand. “
Jane kom stadig nader en vat aan sy skouer “Chris het jou ma geskiet.” Danie kyk verstom na haar “Maar…”
Die deur gaan oop en iemand kom in. Danie staanstadig op wanneer Chris die vertrek binne stap. Sy stem is skor wanneer hy sê “Daai coke wassie skonie.”
Danie verstaan nie alles wat nou gebeur nie. Dit voel soos ‘n droom “Maar jy het dit dan voor my ingegooi.”
Chris maak sy keel skoon “Uit ‘n oopgemaakte bottel.”
In ongeloof laat Danie sy kop sak “Hoekom ?”
Chris staan agteruit. Sy stem is bevelend wanneer hy met Jane praat “Vertel hom Jane.”
Jane maak haar keel skoon “Ek en Chris was vriende tydens jou pa..” Chris gee haar nie kans nie “En wat van Danie.”
Jane probeer vir haarself skerm “Ek het reeds nie meer by Chris gaan kuier nie.” Danie staan dreigend nader, sy kan sien hoe sy borskas op en af beweeg. As dit net nie nodig was nie, maar die waarheid moet nou uit. “Wat van my ?” Sy stem is naby aan histerie.
Jane kyk hom vas in die oë “Chris het my gevra om weer met hom uit te gaan vroeër daardie oggend.”
Chirs se grynslag maak haar bang, soos daardie aand, wanneer hy praat1. “Toe moes ek verneem dat sy nou in die laaitie belangstel na die ou top nie meer daar is nie.”
Danie kyk na Jane, sy oë lyk soos twee vuurbolle, die seerkry is duidelik daarin. Sy stem is sag wanneer hy praat : “Is dit waar Jane ?”
Haar stem is ook sag wanneer sy na hom kyk “Ja.”
Danie kyk amper dwarsdeur haar . Met moeite hou hy sy stem in toom : “Jy het dus al die tyd geweet ?”
Jane kyk weg, sy kan dit nie langer verduur nie, haar stem is net-net hoorbaar “Ja”
Die vrae in sy oë is genoeg om haar koue rillings te gee. “En waarom het jy my niks vertel nie.”
Danie het al amper van sy ma vergeet wanneer sy namens Jane antwoord: “Sy wou maar ek het gesê sy moenie. Jy moet eers genees.”
Sonder om na enige iemand spesefiek te kyk draai Danie om. Die kamer het te klein geword. Daar is te veel dinge waaraan hy nou moet dink : “Dis te veel vir my. Ek gaan uit.”
Jane wil hom volg maar staan soos ‘n standbeeld terwyl hy by die deur uitstap. Sy wens dit was nie nodig om hom so te sien nie. Hy sal seker nooit eers weer in haar rigting kyk nie.

Jane sit ingedagte, sy word bewus van die radio wat al harder speel. Sy herken nie dadelik die musiek wat speel nie, dan hoor sy dis Lady Jane wat speel. Sy loop sitkamer toe om te kyk waarom die radio nou so hard speel. Die verbasing is duidelik hoorbaar in haar stem “Danie ?!!” Sy huiwer ‘n oomblik dan kom hy nader en druk haar styf teen hom vas, sonder om ‘n woord te sê. Haar stem is sag wanneer sy praat “Danie”
Danie hou haar nog teen hom vas, sodat hy nie haar oë kan sien nie : “Jane ?” “Het jy my al vergewe ?”
“Was ek dan kwaad vir jou ?”
“Kan jy ‘n oomblik ernstig wees ?”
“Ernstig ?”
“Ja.”
“Om eerlik te sê ek weet nie.”
“Hoekom ?”
“Omdat ek bang is..”
“Waarvoor ?”
“Dat jy ‘n regte Engel is ?”
“En as ek is ?”
“As jy is beteken dit dat jy sal weg gaan.”
“Waarom sal ek dit wou doen ?”
“Omdat Engele mense net help en dan weggaan om ‘n ander te help.” Jane kyk hom in die oë wanneer sy vra : “Kan ek vir ons bid ?” “Vir ons ewige samesyn ?”
“Ja.”
“Beteken dit dat jou antwoord ja is..”
“Dit was die eerste keer al ja.”

hoe vergeet ‘n mens ?

“Hoekom is jy al weer so haastig Shasha ? Ons het wanneer laas tyd aan mekaar spandeer. Soos in die begin jare. Onthou jy nog ?” Sy het geglimlag. “Ja ek onthou. Toe jy nog met hart en siel aan my behoort het.” Haar woorde het hom onkant gevang. Hy wou eers stry, maar hy het geweet sy was reg. Daarom het hy sonder ‘n word opgestaan en aan getrek. Haar ‘n oomblik styf teen hom vasgedruk. Baie styf. “Ek is baie lief vir jou Shasha. Baie.” Dit het amper meer geklink of hy homself probeer oortuig van die feit as wat hy dit vir haar bedoel het. Daarmee is hy uit die huis. Sonder ‘n koppie koffie en ontbyt. Hy het op die bankie in die park gesit. Sy kop in sy hande, sy arms gestut op sy knieë. ‘n Ou dame het langs hom kom staan. “My seun…” Het sy begin praat, ‘n effense kraak in haar stem. “Wanneer jy voel niemand kan jou help nie, is die Here al hulp wat jy nodig het.” Arno wou nog sy mond oopmaak om iets te sê, maar sy het net vir hom geglimlag, om gedraai en stadig aangestap. Sou dit ‘n voorbode wees ? ‘n Skim ? Dalk nog ‘n engel ? Tot vandag toe wonder hy. Maar sy gedagtes het hom gou weer beet gekry. Hy begin wonder oor die teenstrydige lewe wat hy lei. Sag het hy met homself gepraat. “Arno, jy moet besluit. Wil jy aan gaan met jou lewe soos dit is ? Wil jy aanhou om Shasha te vertrap terwyl sy so goed is vir jou of wil jy jou weë terug bring op die regte pad ?” Arno het nog so daaroor gesit en dink toe hy ‘n sagte hand op sy arm voel. Vir ‘n oomblik het hy gehoop dis Shasha. Gebid dat dit sy moet wees. Sy het altyd geweet hoe om hom beter te laat voel. Maar die noodlot was teen hom daardie dag. Die noodlot was uitdagend. Haar glimlag was verleidelik. Haar klere uitlokkend. Haar stem was so soet soos stroop. As hy maar net geweet het dat daardie vlammetjie wat hy voel brand, besig was om sy laaste hitte uit te brand. Haar glimlag, wat in haar oë ook gelê het, het stadig aan sy mondhoeke begin pluk. Haar bewegings was
sensasioneel. Uittartend. Nie omdat sy dit doel bewus gedoen het nie. Dit was maar haar manier. Die enigste wapen wat sy gehad het om te kry wat sy wil hê. Te hou wat sy gedink het aan haar behoort.

Uit gewoonte die afgelope tyd, voel Cindy weer oor haar maag. Wie sal ooit hierdie leë gevoel kan verstaan ? Die wonder van ‘n baba is onbeskryflik. Die geskenk wat uit die hemel vir ‘n vrou bestem is. Of in elk geval vir sommiges. Die trek op haar lippe is skaars merkbaar na buite, maar binne is sy bitter. Vergeet en vergewe is geen maklike taak nie. En om alleen daardeur te gaan…dis byna onmoontlik. Sy dink weer aan ‘n email wat sy eendag gekry het : Difficulty is the first stage of a miracle. However, for a great miracle the condition is not difficulty but impossibility.
Ja, en onmoontlik is dit beslis wat nou van haar verwag word. Daar is ‘n gesegde wat sê mens moenie in die verlede lewe nie, maar hoe moet sy na die toekoms kyk ? Sy kan skaars vandag oorleef. Cindy voel hoe die hoofpyn net weer erger word en raas met haarself. “Is dit nou hoe jy die vakansie wil omkry ? Ruk jouself reg Cindy. Netnou sien iemand jou.” Dis dan ook op die stadium dat sy die man se oë van ‘n paar sitplekke voor haar op haar voel. Maar sy gee liewer nie aandag daaraan nie. ‘n Man is beslis die laaste waaraan sy nou dink. Hannes was haar alles en nou is hy weg….vir altyd. Niemand sal ooit sy plek kan in neem nie. Vir ‘n vlietende oomblik hou sy oë haar tog gevange. Maar net ‘n oomblik. Dit laat haar terug dink aan Hannes. Daar kan nie nog twee persone wees wat so gelukkig was soos hulle nie. Die baba…Karien sou haar naam wees. Karien was waarvoor hulle so lank al gewag het. Oor gedroom het.

Dis twee uitreksels uit my roman “Hoe vergeet ‘n mens ?” wat binnekort hier bskikbaar sal wees. Daar sal 2 weergawes wees, aangesien dit ‘n hygroman is. Die een sal ek sensor vir die sensitiewe leser en die ander een sal in sy oorspronklike formaat wees. Maak asb seker dat u die regte een bestel sodat dit u smaak sal pas. dit is die eerste uitgawe en die eerste keer wat dit te koop aangebied sal word. ongelukkig sal dit net elektronies beskikbaar wees. hoop om binnekort vir julle baie meer tot diens te wees. hou asb die webtuiste dop !!

AMANDA BOUCHER
CELL 0832739894

Aandlied

Aandlied

Ek luister na die die aandlied in die vorm van voëlgesang
Ek hoor ‘n danklied vir nog ‘n dag
‘n Gevoel van vrede spoel oor my
Daar is geen teken van eensaamheid of bang
Want ek weet dis maar net ‘n oogwink lank, die nag
En ek weet U waak ook oor my
Ek hoor U stem wanneer ek onrustig raak
Ek voel U hand wanneer my geliefde aan my skouer raak
Ek sien U wonderdade wanneer ek na ander mense kyk
Heer, U ken ons elkeen se hart en weet wat ons benodig
Heer, neem aan hierdie klein en kort gedig
In U omarming is vrede en liefde in oorvloed
En U belofte vir ‘n beter dag lê in die vroeë oggendgloed
In U belofte vir Eendag is ‘n gevoel van hoop gebêre
En al klink dit so, is dit nie meer in die verte
Want U koms is naby en die vervulling van U belofte is seker In die aandlied van die voëls het ek ‘n vol beker
Die seëninge is soveel meer as wat ons kan tel
Die verhaal is waar wat U al vir soveel jare vertel
In my glimlag lê meer as net vrede
Want U het my nog altyd U liefde bewys in die verlede
Sonder dat ek vra het U reeds al my probleme opgelos
En die gedagte daaraan laat op my wange ‘n gesonde blos

Onsekerheid

Onsekerheid

Heer, daar is maar net een ding waarvan ons kan seker wees in ons lewe

Daar is net een feit wat ons moet onthou elke dag in ons strewe

Ons is hier omdat U ‘n spesiale doel vir ons elkeen beplan

En soms voel ons te vasgekeer as dinge nie gaan soos ons dink dit moet

Maar U het geweet wanneer en hoe die lewe met ons gaan stap

Ons moet net leer om U ten volle te vertrou, want U weet wat ons kan

Daar sal tye kom dat ons mekaar se hand moet skud en groet

Daar sal tye kom wat dit voel asof U greep verslap

Maar dis wanneer U ons reeds opgetel het en ons spiere ontspan

Dis wanneer U sms’e met spesiale boodskappe stuur

Help ons om U aanraking te voel wanneer ons die duisternis in tuur

Want U het reeds ‘n ander deur vir ons oop gemaak

U het reeds ‘n ander hand gereel wat wag om ons aan te raak

Heer, ek bid hierdie kort gebed vir ‘n spesiale groep mense vandag

Ek bid hierdie gebed vir mense wat onbewus was wat hierdie dag sou bring

Maak die las op hul skouers lig in hierdie middag

Gee hulle helderheid o moor ‘n maand later U loft e kan sing

Gee hulle die helderheid van verstand om op U te vertrou

Heer, daar is vele viendskappe en hieride jare gebou

U het hulle nodig om nuwe mense nader aan U te bring

Heer, of dalk wil U ‘n ‘n ander opdrag vir hul gee

Wees vanmiddag met hulle op elkeen se pad

Amen.

wat ‘n voorreg

Wat ‘n voorreg

Wat ‘n voorreg om te besef hoe gelukkig mens is om die Here te ken

Wat ‘n voorreg om te besef jy is regtig op die pad om te wen

Leef soos iemand wat niks het om te verloor

Hoor in tye van nood jou eie Engelekoor

Wees net mens en geniet elke oomblik wat jy kry

Want geen pyn sal vir Ewig bly

Besef dat dit wat jy het, as kind van God, kan geen geld koop

Besef ook jy is met Jesus’ Bloed gedoop

Gee elke dag alles wat jy het, want more kry jy nuwe krag

Geniet die blomme en voëls, dis deel van God’s prag

Moenie jou blind staar teen jou probleme en dit groter maak

Staan terug en laat Jesus toe om jou saggies aan te raak

Haal diep asem en stop net vir ‘n oomblik

Die Here is altyd by jou en besig om jou pad aan te pas

Moenie dat die woede en seer jou laat verstik

Die Heilige Gees staan reg om jou te help dra aan die las

Moenie dat jou woede en pyn jou God se genade misgun

Hy is nog steeds daar en beskerm jou steeds net soos in die begin

Sien die wonderwerke, om jou rond elke dag

En ervaar die Here se werke in jou lewe, ook deur die nag

So baie dinge word ons weerhou om ons te beskerm teen gevaar

Die bewys van die Engele wat ons met liefde bewaar

Onthou dis ‘n voorreg om die Here te dien

Al het Hy ons lankal reeds raak gesien

Onthou Hy gee jou die keuse om Hom te volg elke dag

En elke dag is Hy die Een wat ‘n tree voor jou staan en wag

Hernu vandag weer jou liefde vir Hom

En die resultate sal jou verstom

AMANDA BOUCHER

“n Gedig vir Dad

‘n Gedig vir Dad

Hi, dad hoe mis ek vandag daai glimlag van Pa

Hoe mis ek skielik al die raad waarmee Pa ons altyd kon dra

Ek luister na musiek wat ek weet Pa van sou hou

En ek wonder wat Pa sou sê as Pa kon saam luister

Ek hoor nog hoe lekke Pa altyd saam kon sing en ek in verwondering luister

Dankie tog vir gedigte wat ek in my hart kan skryf en weet Pa sal dit lees

Wanneer die blomme in tuin uitloop voel ek Pa langs my

En sien die genot in Pa se oë en glimlag wat na buite sprei

Ek onthou weer op my troudag toe Pa saam my gedans en gelag het

Wonder waarom mors mens soveel tyd en agterna wil jy spyt kry

Ag wat, ek skat dis seker maar hoe die lewe is

Gelukkig was dit goeie tye wat ek saam Pa onthou

Gelukkig was Pa altyd daar om my regop te hou

Jammer ek was nie die laaste dae so getrou met die besoeke

Maar dit het my hart gebreek om Pa so te sien

Ai Pa ek skat ek moet alweer gaan

Sal altyd lief wees vir Pa en lyk my die mis word meer in plaas van minder

Vriende in hoë kringe

Vriende in hoë kringe

Heer, U is my Vriend wat altyd vir my vooruit kyk

U is die Een wie se asem oor die donkerwolke blaas

En voor ek my oë kan uitvee het hulle gewyk

U is die Een wat my voet op die regte spoor plaas

Soms struikel ek en dink ek het geval

Maar eintlik moes dit so wees sodat ek kan stop voor die wal

Soms word my aandag vir oomblik van my koers weg gevat

Sodat ek nie moet sien hoe groot die klippe is wat voor my wegspat

U is my Vriend in die hoë kringe wat die nuwe deur vir my oopmaak

Skielik is daar geleenthede vir ‘n blink toekoms wat vir my wink

En ek moet glimlag as ek daaraan dink, al is daar in my mond nog die wrang smaak

Kan ek met ‘n glimlag van die Titanic afklim voor dit sink

Heer, dankie dat U vir my sorg terwyl die lewe om my aan gaan

Dankie dat ek kan weet ek’s nooit alleen op die pad waar ek staan

Daar is altyd nog iemand wat verby kom en gesels of hulp verleen

Daar is altyd iemand spesiaal op wie ek kan steun

Heer, leer my om te stop en ‘n hand te verleen as ‘n uitreiking van U eie Hand

Leer my om U te vertrou en terug te dink aan die voetspore in die sand

Heer, in my is daar ‘n vuur wat brand om U Wil te doen op aarde

Leer my om te lewe volgens daardie standaarde

Neem my gedagtes en vul dit met U liefde en lewenslus

Staal my sodat geen oponthoud die vuur in my kan blus

Heer, ek bid vir hierdie krag in die Naam van Jesus Christus

Amanda Boucher

Diepe dankbaarheid

Diepe dankbaarheid

Heer, dankie vir al die gawes wat ons elke dag ontvang

Dankie dat U ons beskerm al voel ons bang

Heer, dankie dat ons al U wonderwerke mag sien

Dankie dat U ons die keuse gee of ons U wil dien

Ons hoef nie in vrees te lewe

Want U is die eindpunt waarna ons strewe

Heer, neem ons dankgebed aan in hierdie kort gedig

U is die rede waarom ons kan stap oor hierdie brug

Heer, U gee ons soveel geleenthede om U aan te neem

Help ons terug waar ons van U begin vervreem

U ken al die opstruksies waarteen ons daagliks vaskyk

U ken al die tekens wanneer ons begin afwyk

Maar my hart jeubel en juig op hierdie dag

Weereens maak U ons oë oop en wys ons U Krag

Nog ‘n geleentheid word geskep waarin ons kan terug keer

Want in U liefde vergeef U ons keer op keer

Dankbaar dink ons terug aan Christus op die kruis

Hy het vir ons die enigste Weg kom wys

Amanda Boucher

beperkings

Hier is my eerste gedig vir jou. Hoop jy sal dit geniet en iets daarin vind om jou krag te gee vir die dag of vir jou ‘n antwoord gee vir iemand anders.

Beperkings

Ek het jou geskape met beperkings

Sodat elkeen ‘n spesiale plek kan hê

Ek het jou geskape met sekere talente en gawes

Sodat elkeen van julle ‘n maat kan kry

Glo in My, want ek is die Weg en die Waarheid

Soms wanneer jy voel jy het misluk soek na My

Word stil in jou hart en berus in jou omstandighede

Sodra jy kalm geword het, sal jy My Hand sien

Uitgestrek na om jou op te tel

Dalk in die vorm van ‘n vriend of van ‘n geliefde

Soms gebruik ek iemand van buite om jou oë oop te maak

Word stil in My teenwoordigheid en voel die koel brie swat oor jou spoel

Word stil in die wêreld gevul met lee beloftes

Word stil in die ‘n gejaagde tyd na wind

Wees ‘n instrument in My Hand want Ek het jou geskape met ‘n doel

Gaan op jou knieë en luister na My opdrag

Want Ek jou geskape om My liefde uit te dra

Ek het jou geskape as ‘n mens van liefde

Gee liefde en jy sal baie terug ontvang

Amanda Boucher